Op reis met Travelmarker Reizen

Rondreis over Java en Bali - Indonesië

Padangbai, vrije dag

door Rosa Storm, 2 augustus 2010

Blauwe waterlelie @ Rosa Stormreis door Java en BaliOntzettend slecht geslapen. Heel erg warrig, was ontzettend moe. Om half zes stond Reinder op om naar de markt te gaan. Hij is (hier én thuis) altijd vroeg wakker (rond zes uur, half zeven). Wij hadden hem hierom op het hart gedrukt dat hij toch écht naar de markt moest gaan als hij dat wilde. Wij zouden ons wel omdraaien!

Drie kwartier later ging de deur echter weer krakend en piepend open. Reinder was terug. Gelukkig mét Salaks, die lekkere vruchten die ik eerder geloof ik Salakken noemde. Ik heb daarna nog even geslapen, maar niet lang.

’s Ochtends wilde mama zonnen. Edo en ik bleven hier, Reinder hield haar gezelschap. Na een tijdje besloten wij om er ook naar toe te gaan. Zwemmen ging niet heel goed (oor!) maar wel goed genoeg. Het deed al minder pijn.

Rond half twee besloten we te gaan lunchen. We gingen naar een restaurant waar we eerder langs waren gekomen, Topi Inn. Er stond “Wifi inside! Accomodation! Food! Everything: very good!” of zoiets dergelijks. Het zag er erg leuk uit. Deed een beetje denken aan de stijl van Gaudi. Op de kaart stonden de lekkerste dingen. Ik plaatste mijn blog, want wifi werkte, alles was top!

Na een kwartier stopte onze wifi ermee. De guacamole die we wilden bestellen hadden ze niet. Stom! We bestelden toch nog een hoofdgerecht e.d. De ober waarschuwde wel dat het erg druk was en dat het daarom dus even kon duren. Oké dan, we wachten wel. Er lagen Nederlandse tijdschriften. Ieder pakte iets wat hem/haar interesseerde en we wachtten.

Het was eigenlijk best wel handig dat we geen voorgerecht namen, want de enige pinautomaat hier in Padang Bai doet het niet. Om te pinnen moeten we naar een ander dorpje en daar hebben we niet echt veel zin in. We redden het wel hoor, euro’s wisselen is ook nog een optie, maar fijn is het niet.

Na drie kwartier werden we een beetje ongeduldig. Het duurde nu toch wel erg lang! Pap ging het eens vragen. Ja, ja, het eten wordt gemaakt, het komt zo! *smile, smile, vriendelijk ben ik he?*
Na nog eens een kwartier gaat mama het vragen, aan de jongen bij wie we besteld hadden. Die jongen loopt naar de prullenbak, kijkt erin en vist er iets uit. No. Way. Hij komt naar ons toegelopen. “I’m so sorry, it’s my fault, but I forgot to put your order in the kitchen. They’re starting to make it now, okay? It’s my fault and I’m so sorry!”

Stoom komt uit onze oren. We scheuren bijna uit onze kleren. Onze hoofden lopen rood aan. Met zijn vieren storten we ons op de man, die verschrikt in elkaar duikt. We eten hem op uit wraak. Dat ik vegetariër ben, ben ik helemaal vergeten. Vol overgave kluif ik aan een been, terwijl Edo zich op een arm stort. Pap en mam grijpen samen het hoofd. Hoezo “I forgot to put your order in the kitchen? We zitten hier een uur te wachten!
Nee, dat doen we niet. Reinder geeft de doorslag. “I don’t stay here”, zegt hij. Hij schuift zijn stoel naar achter en loopt weg. “Dan maar niet eten.”

Briesend en hongerig gaan we naar een restaurantje waar een blanke serveerster ons opvangt. Ze is min of meer de baas van de duikschool/het restaurant. Komt uit Australië, o.i.d. Ze maakt grapjes met ons, “Yes, I knów, darling. Hungry men are the worst. When my son and husband are hungry… I know.” Pap bestelt een biertje. Ze brengt het met de woorden: “Better get that down fast, honeylove.” Wat een verademing!

Na die veelbewogen lunch besluiten we naar hét strand van Padang Bai te gaan. Het valt een beetje tegen. “Hét strand” is klein. Ongeveer honderd meter breed en vijf meter lang, omdat het vloed is. Edo, ik en papa gaan zwemmen. Mama krijgt gezelschap van een sarong-verkoopster. (Niet dat ze hier behoefte aan heeft… Maarja, wat doe je eraan?) Het water is heerlijk, de bodem een hell. Zonder waterschoentjes kun je hier eigenlijk niet zwemmen. Natuuurlijk zijn wij eigenwijs. Overal zijn rotsen op de bodem. Daar staat wel tegenover dat de golven ge-wel-dig zijn. Hoog, schuimend, doorzichtig en blauw. Perfect. (Ik denk heus nog wel aan mijn oor en dat het niet onder water mag, maar ik móést hier gewoon zwemmen!)

Ondertussen op het strand is mama bezig de verkoopsters weg te jagen. “No, tidak. Suda, hebben we al. Tidak, satu tjukup! Nee, één is genoeg !” Uiteindelijk slaagt zij hierin.

We eten in een lief restaurantje, tegenover de “Kinky Reggae Bar”. De reggae is helemaal in ons restaurant te horen. Op een gegeven moment wordt deze afgewisseld met Duitse rap.
We maken onder elkaar stiekem grapjes over dat het eten wel niet zal worden besteld. Rond half zes zei Reinder: “Als we nu bestellen, kunnen we om half negen eten jongens! Doen?” We zijn echt getraumatiseerd door dat stomme Topi Inn!

Doodmoe komen we thuis. Als ik in bed ga liggen en me klaarmaak om te luisteren naar mijn iPod krijg ik een nare verrassing. Mijn oortjes doen het niet meer allebei! Mijn steun en toeverlaat de afgelopen twee jaar hebben het begeven! Snik, snotter, rouw. Gelukkig was mama zo slim om een extra paar fijne en nieuwe oortjes mee te nemen. Hierdoor kan ik nog wel gewoon muziek luisteren, hallelujah!

van Ubud naar de badplaats Padangbai Padangbai, bezoek aan Blue Lagoon

Travelmarker Reizen

 




IndonesiŽ

  Sumatra
  Java
  Bali
Lovina Beach
Munduk
Padangbai
Pemutaran
Ubud
  Lombok
  Flores
  Sulawesi
  Kalimantan

| stuur deze pagina naar een kennis | | bezoek onze reisportal | bezoek ons reisbureau |

© 2013        Travelmarker Reizen BV