Op reis met Travelmarker Reizen

Rondreis over Java en Bali - Indonesië

Yogjakarta, fietsexcursie

door Rosa Storm, 20 juli 2010

Nog één dagje in Yogjakarta. We hebben voor die ochtend een fietstocht gepland en moeten vroeg opstaan. De fietstocht gaat niet (enkel) door de stedelijke delen van Yogjakarta, maar vooral door de Kampong, ofwel Village. Dit is een groot stuk van de stad, dat uiterlijk niet op een stad lijkt maar veel meer op het platteland.

Voordat we vertrekken op de fiets, moeten we natuurlijk eerst allemaal een fiets hebben. We hebben keuze uit een stuk of dertig fietsen. Wat een dingen! Gammel, te groot of te klein, met soms een plastic zadel. Flink verroest, op een paar na. Helaas is voor ons een groep van ongeveer twintig mensen. Zij kiezen de beste fietsen.

Nadat we allemaal een aardig exemplaar te pakken hebben, vertrekken we. Onder leiding van onze gids van vandaag, Lutvi. Ze is erg lief, weet veel, maar fietst langzaam. Misschien juist wel fijn; we kunnen onderweg gewoon foto’s maken zonder af te stappen.

Lutvi had een heel programma gemaakt voor ons. We bezochten een tempe-fabriek, een baksteenfabriek, een “bank”, een rijstplantage waar geplant werd, een rijstplantage waar geoogst werd, een rijstfabriek waar rijst gepeld werd.

We maakten zelf tempe. Dit doe je door in een bananenblad met een krant een beetje sojabonen gemixt met gist te doen. Dit moet je twee dagen laten zitten. Dan frituren, et voilà ! Je eigen tempe. Het frituren moeten we nog doen, want je moet de tempe minstens twee dagen laten gisten.

Ook hebben we zelf bakstenen gemaakt. Natuurlijk op de manier waarmee de bakstenen daar altijd gemaakt worden. Je had een soort mal, met zeven vakken, allemaal even groot. Hierin deden we klei. Deze klei was zo uit de grond geschept, onbewerkt. Met water streken we het zo glad dat alle bakstenen exact even hoog waren als de mal. Daarna moesten we erin tekenen. Er moet altijd een “teken” inzitten, zodat de bakstenen steviger op elkaar komen te staan als er cement tussen komt. Wij maakten een hand, onze naam, stippen, strepen, hartjes, etc.
Lutvi vertelde dat die bakstenen ook echt verkocht en gebruikt worden. Meestal zijn deze bakstenen zelfs duurder, omdat ze uniek zijn.

Tja, de “bank”. Wij verwachtten een groot gebouw, of in ieder geval iets waar men geld kon bewaren. Waar we echter terecht kwamen was op een kleine boerderij. Lutvi vertelde dat mensen hier hun koeien onderbrachten, als investering. Kopen als kalfje, verkopen als koe. Dat levert veel geld op in de meeste gevallen.

We hadden geluk, er was net vandaag een klein kalfje geboren! Ontzettend schattig.
We reden door naar een rijstplantage. Ik wilde foto’s maken. Lutvi vroeg: “Do you want to join?” Ik snapte niet helemaal wat ze bedoelde, dus ik zei ja. Toen vroeg ze aan de rijstplanters of wij mochten helpen met het planten van de rijst. Het mocht!
Nu weten wij exact hoe dit gaat: een groot stuk bamboe is in de lengte in tweeën gesneden, met om de vijftien cm een inkeping. Deze halve bamboestengel leggen ze op het land/in het water. Je pakt twee rijstzaadjes, en duwt deze in de grond ter hoogte van een inkeping. De halve bamboestengel verplaats je steeds naar achter. Zo komen er regelmatige rijen.
Dit waren zeker de hoogtepunten van die ochtend. Het was erg leuk om te zien hoe al die dagelijkse dingen er ongeveer aan toe gingen.

Toen we terugkwamen was het tussen 12.00 en 13.00 uur. We hebben even flink uitgerust en bij het zwembad gelegen. Daarna ontstond het plan om naar de markt op Jl. Malioboro te gaan. Een erg goede straat om souvenirs te kopen. Ook wilden we die avond naar een echt Indonesisch ballet. We besloten dit aaneensluitend te toen, en daar ook te eten. Ook wilden we een keer met een becak rijden. Dit is een fiets, waar voorop een klein bankje is. Op de fiets zit een becak-bestuurder. Het is een soort fietstaxi.
We vonden al direct twee becak-bestuurders die ons wel wilden rondfietsen de hele avond, voor 50 000 Rp. De hele avond, tjonge. Dat duurt tot laat hoor, zeiden we nog. Maar ze wilden het graag, dus wij gingen akkoord. Toen ze hun becak’s gingen pakken zagen we dat ze snel een schaakspel opruimden dat ze eerst aan het spelen waren.
De rit was geweldig. Het is heel gek om niet iets voor je te hebben terwijl je op de weg zit. Geen stuur, geen voorkant van een auto… Wennen, maar leuk. Soms leek het wel alsof de becak-bestuurders expres helse toeren uithaalden in het verkeer. Motors schoten vlak voor ons langs, en we reden door rood. Brr…

Er was veel te zien en te koop op Jl. Malioboro. Overal kraampjes, bijna overal verkopen ze hetzelfde. T-shirts, sarongs, riemen, tassen e.d. Ik ben meerdere dingen vele keren tegengekomen. We zijn erg goed geslaagd, overigens.

Daarna gingen we naar het Indonesisch ballet. Het was erg mooi, maar ook wel een beetje langdradig. Er zaten veel dezelfde bewegingen in, en alle bewegingen gingen traag. Het is totaal anders dan Nederlands ballet. Het gaat veel meer om de perfecte houding, er mooi uit zien, en zo elegant mogelijk bewegen, dan om een spannend en interessant ballet neerzetten.
Wat wel een leuke onderbreking was: we zaten in een open-air-theatre. Hierdoor was het dan ook mogelijk, dat halverwege de voorstelling er opeens een kat in het middelste midden, het belangrijkste deel van het podium, rustig zijn nagels ging krabben. Zoiets zou in Nederland ondenkbaar zijn…

Die avond was er geen tijd om vroeg te gaan slapen. Wij moesten alles nog inpakken. De volgende ochtend zouden we vroeg vertrekken, dus tijd om lang te slapen was er niet…
Het verbaast me elke keer weer dat mijn koffer nog dicht kan.

Yogjakarta, vrije dag van Yogjakarta naar de Candi Sukuh

Travelmarker Reizen

 




IndonesiŽ

  Sumatra
  Java
Bandung
Bogor
Bromo vulkaan
Jakarta
Kalibaru
Malang
Sukuh tempel
Yogyakarta
  Bali
  Lombok
  Flores
  Sulawesi
  Kalimantan

| stuur deze pagina naar een kennis | | bezoek onze reisportal | bezoek ons reisbureau |

© 2013        Travelmarker Reizen BV