Op reis met Travelmarker Reizen

Rondreis Thailand, Cambodja & Vietnam

Vlucht van Phnom Penh naar Saigon

Frans en Helma Horjus, 29-11-2006

We konden het vanochtend rustig aan doen, we hadden alle tijd om te ontbijten en de koffers te pakken. Toen we beneden kwamen, kwam Mr. Long, de taxichauffeur al glimmend op ons af, hij was door Miss Linda gecontracteerd. Hij vertelde dat hij gisteren naar Takeo was geweest, om zijn moeder te bezoeken. Die heeft terminale maagkanker, die erg uitgezaaid is. Ze krijgt wat morfine en verder wordt het gezwel met blokken ijs ‘behandeld’. Eten is bijna onmogelijk geworden. Heel kleine beetjes! En nog doet ze mee aan de rijstoogst!

Omdat we een grote hoeveelheid ORS bij ons hadden, hebben we dat aangeboden. Met extra suiker erin opgelost geeft dat nog wat voeding en het kan gemakkelijk opgenomen worden. Hij nam het graag aan en belde meteen zijn broer, die het vandaag nog naar Takeo moet brengen. Als je goed Engels spreekt, werpt dat zo nu en dan wel vruchten af!

Na het ontbijt hebben we nog wat gelezen en in de bar koffie gedronken.

Om tien uur zijn we naar Pochentong vertrokken. Het inchecken ging lekker snel en we hadden tijd te over, om in het restaurant boven koffie met gebak te eten. Helma verzamelde de laatste Riëls, nog wel een slordig aantal duizenden en gaf die aan de toiletjuffrouw, die ze wel gebruiken kon. Verder was het wat rondlummelen. De vlucht met de Fokker 70 van Vietnam Airways was heel aangenaam. Niet erg hoog, zodat ik nog heel wat bekende hoekjes van vroeger in de buurt van Prey Ven en Svay Rieng kon waarnemen. Jammer dat je altijd die verrekte uitreisformulieren moet invullen tijdens de vlucht.

Het verwerken van de passagiers in Saigon nam wat tijd in beslag, maar eenmaal buiten werden we vlot opgepikt door Mr. Dinh Thê Huy, die ons namens Steve Kinlough welkom heette. Hij duwde mij een telefoon in de hand om even met Steve te babbelen. Ik lag er even helemaal uit. Ik was op Engels praten ingesteld, maar hij bleek goed Nederlands te spreken. Dubbel omschakelen en dat voor iemand van over de zeventig. Het Engels van Huy was wel even wennen na dat van onze Phnom Penhse chauffeur, maar dat wende snel.

Hij vertelde honderd uit over Saigon, de beste taxi-centrale, het beste merk drinkwater en ga zo maar door. Hij wilde het liefst op z’n Russisch Kolja genoemd worden, omdat zijn echte naam iets vervelends betekent in het Vietnamees. Hij wilde ook graag, dat we een of andere excursie zouden doen. Dan kon hij onze gids zijn. Dat wilden wij natuurlijk ook, maar wel na enig overleg, dus later. We kregen, toen we bij het hotel aankwamen zijn telefoonnummer. We konden hem ieder moment van de dag en de nacht bellen, als we wat wilden weten. Hij wist echter niet of hij ons morgen bij een eventuele excursie zou begeleiden. Kortom, de man was enorm actief en deed erg zijn best, om het ons naar de zin te maken.

We hebben ons daarna ingecheckt, waarbij het verschil tussen Saigon en Phnom Penh ons opviel. Hier vond je niet de goedlachse humor van de Cambodjaanse baliemedewerkers. Allemaal veel serieuzer, bij het strenge af. Maar de kamer was leuk. Eigenlijk twee ruimten, ieder met eigen AC. Veel hout en meerdere telefoons Je hoefde maar een paar stappen te doen om een van hen te bereiken. En dat kwam goed uit! We waren nog maar een paar minuten op de kamer, of de telefoon ging. Het was Steve, die een babbeltje wilde maken. Heel gezellig. Hij raadde ons aan om vooral naar de Cu Chi tunnels te gaan kijken. Hij zou vervoer voor ons regelen en voor de entrée zorgen. Nou, dat hebben we dan maar gedaan! Het arrangement zou een halve dag kosten en dat kwam goed uit, want we willen altijd graag dingen voor ons zelf regelen.

Omdat we nog geen Vietnamees geld hadden, zijn we gaan lunchen in het restaurant op de negende etage. De rest van de middag hebben we wat rondgelummeld, gelezen, gebaad en ons omgekleed. Het was al donker, toen we er opuit gingen voor een klein rondje in de buurt. Dong Du – Dong Khoi - Le Loi - Nguyen Hue – Dong Du – Hai Ba Trung – de grote rotonde met zijn mooie park – Ho Huan Nghiep (waar de schilder, Biên Nhân woont, die we een schilderij van Siep vroegen te maken) – en weer Dong Khoi. Tijdens deze ronde in het donker presteerden we het om toch nog een beetje te verdwalen. Niet zo erg, want overal konden we de twee torens van het Sheraton zien. Maar toch….! De schilder wees ons de Dong Khoi en zo kwam alles op zijn pootjes terecht.

Tijdens de wandeling hebben we aan de rotonde geld gepind. Eerst maakten we een vergissing met de toetsen, met gevolg dat de pinautomaat zichzelf uitschakelde. We hebben daarom een tweede apparaat geprobeerd. Dat lukte ons. Ik dacht echter niet aan de geringe waarde van de vietnamese Dhong en trok er maar een paar honderd uit. Helma lichtte me voorzichtig in over het ware bedrag (in Euro’s) dat ik getrokken had. Dus maar weer voor de derde keer aan het pinnen geslagen. Dat leverde een bruikbaar bedrag op. We konden dingetjes kopen, koffie drinken en eten! Toen we omkeken realiseerden we ons, dat bij de automaten twee bewakers zaten, die ons gedrag waarschijnlijk een beetje verdacht vonden!!

Aan de Dong Khoi zijn we gaan eten in het Duitse restaurant ‘Gartenstadt’. Gezellig, Vietnamese dames in Dirndl en het eten was erg goed. Om half elf waren weer terug in het hotel.

Phom Penh, winkelen Saigon, excursie naar de Cu chi Tunnels


 

 

 

 




Vietnam

  Phan Thiet
  Saigon

| stuur deze pagina naar een kennis | | bezoek onze reisportal | bezoek ons reisbureau |

© 2013        Travelmarker Reizen BV